तिमि थियौ र त म थिएँ
अँध्यारो गल्लीमा हराएको एक निरीह पथिक जस्तै थिएँ म,
कुनै अर्थ नभएको, एउटा बेवारिसे शब्द जस्तै थिएँ म ।
शून्य आकाशमुनि एक्लै टोलाइरहेको बेला,
मेरो जीवनको रित्तो पानामा तिमीले रङ भरिदियौ,
अनि त बल्ल एउटा पूर्ण कथा जस्तै बनेँ म ।
तिमि जून बनेर आयौ मेरो कालरात्रि चिर्न,
तिमि घाम बनेर आयौ मभित्रको जमेको शीत टिप्न ।
मरुभूमिको तातो बालुवामा तिमीले शितलताको आभास दियौ,
मेरो ओइलाएको सपनालाई आफ्नै पसिनाले सिञ्चित गरिदियौ ।
त्यो तिम्रो साथको न्यानोपनले गर्दा नै त,
आज यो दुनियाँसँग आँखा जुधाएर बाँच्न सक्ने भएँ म ।
कहिले ओत बन्यौ झरीमा, कहिले सहारा बन्यौ थकाइमा,
तिमीले नै विश्वास भर्यौ मेरो हरेक धर्मराउँदो हिँडाइमा ।
यदि तिमी नभएको भए, म त केवल एउटा छाया हुन्थेँ,
कुनै अस्तित्व नभएको, एउटा व्यर्थको माया हुन्थेँ ।
मेरो पहिचान, मेरो अस्तित्व र मेरो यो मुटुको धड्कनमा,
तिमी नै त छौ, मेरो हरेक सफलताको स्पन्दनमा ।
मेरो हाँसोमा तिम्रो ओठको मुस्कान मिसिएको छ,
मेरो खुसीमा तिम्रो अथाह त्याग र समर्पण गाँसिएको छ
आज जे छु, जस्तो छु, सबै तिम्रै मायाको प्रतिबिम्ब हो
मेरो यो जीवन तिम्रै प्रेरणाले सजिएको एक सुन्दर बिहानी हो
त्यसैले त आज म गर्वका साथ भन्न सक्छु
हो, तिमि थियौ र त म थिएँ, तिमी छौ र त आज म छु
(यात्राका यात्रिहरुले पुरै यात्रामा साथ नहुँदा)
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें